امام علی علیه السلام:

زبان درنده است رهایش کنی میدرد.

زبونم رو رها کردم خیری ندیدم

شما رها نکنید...

نامه‌ای که امام به شیخ مفید نوشتند:

بدانید چیزی از احوال و روزگارتان بر ما پوشیده نمی‌ماند.نه اینکه ندانیم بعضی‌ها پایشان لغزیده و عهد

شکنی هایی کرده‌اند نه.این که خیال کنید ما شما را همینطور به حال خودتان رها کرده‌ایم و یادمان

رفته به شما توجه کنیم اگر این‌طور بود که حال و روزتا خیلی سخت تر می‌شد.دشمنانتان شما را خرد

می‌کردند پس تقوا پیشه کنید و پشتبان ما باشید.

خب داستان زندگی یکی دیگه از آشنایانمون تموم شد...زندگی کرد زحمت کشید و پر کشید...مادرم تماس گرفتن فرمودن نماز وحشت یادت نره...داشتم به این فکر می‌کردم که من هم همینطور که چشم روی هم گذاشتم رسیدم به این نقطه از زندگی با تمام پیچیدگی هاش یه روز دور یا نزدیک در آغوش ابدیت خواهم خفت و فراتر از این هم نیستم مثل همه ی مردم که زندگی می‌کنند و می‌روند و خاطراتشون هم بعد از مدتی به دستان فراموشی داده میشه ...من به دنبال جاودانگی میگشتم ولی حالا به این رسیدم که جاودانگی باید دنبال من باشه نه من دنبالش

یاد یه حدیث افتادم فکر کنم از حضرت امیر (علیه‌السلام) باشه که می‌فرمایند مثل دنیا مثل سایه آدم است که هرچه به سمتش می‌رویم از ما دور می‌شود و هر چه از او دور می‌شویم به ما نزدیک‌تر...بچه ها مرگ همیشه در کمینمونه...بیاین همیشه بهم تذکر بدیم چیزهای خوب رو تا یادمون نره کجا میخوایم بریم

میگن اگر آدم خوبی باشی خود ازرائیل میاد و جونت رو میگیره...

این‌ها رو هم برای نفسم نوشتم تا یک کارم برای خدا نکرده باشم....

اون هایی که فکر میکنید خوبید و بهتر از شما نیست بدونید این بزرگترین اشتباه زندگیتونه چون به خودتون میگید افرین...

ابدانید که باید گذاشت و گذشت...

والسلام